Antwoord

Reciteren met een melodieuze stem (taghanni) kan het volgende betekenen:

1 – De stem mooi maken bij het reciteren, terwijl men hardop reciteert met een toon die gevoelens van nederigheid, het zacht worden van het hart en droefheid overbrengt, zonder al te veel moeite te doen of te overdrijven.

Taghanni betekent hardop reciteren, zoals is overgeleverd in Sahih Muslim dat Abu Hurayrah zei: “De Boodschapper van Allah ﷺ zei: ‘Allah luistert niet naar iets (met meer welbehagen) dan Hij luistert naar een Profeet die de Koran hardop reciteert met een melodieuze stem…’” Dit geeft aan dat wij opgedragen en aangemoedigd worden om onze stemmen mooi te maken bij het reciteren van de Koran.

Deze hadith vermeldt duidelijk de betekenis van taghanni. De uitdrukking “hardop reciteren” legt het uit. Hardop reciteren betekent de stem verheffen bij het reciteren en deze mooi maken, op een natuurlijke manier zonder gekunsteldheid, waar men van geniet en plezier in vindt. Vóórdat de Koran werd neergezonden, zongen de Arabieren hudaa’ (liederen van kameeldrijvers) wanneer zij op kamelen reden, om de reis sneller te laten verlopen wanneer zij in hun zadels zaten, enzovoort.

Maar toen de Koran werd neergezonden, wilde de Profeet ﷺ dat zij zich op de Koran zouden richten, hun stemmen zouden verheffen en deze mooi zouden maken bij het reciteren. Hij wilde dat dit de plaats zou innemen van zingen, terwijl men aandacht besteedt aan de correctheid van de recitatie. Dus in plaats van het plezier van zingen kregen zij het plezier van het reciteren van de Koran, net zoals alles wat verboden is vervangen werd door iets dat beter voor hen is. Zo werd istikhaarah voorgeschreven in plaats van het zoeken van beslissingen via azlaam (pijlen voor waarzeggerij), en het huwelijk in plaats van ontucht, enzovoort.

2 – Het kan zijn dat met taghanni bedoeld wordt wat lijkt op zingen en muziek, en het imponeren van anderen met de melodie, zonder begrip en zonder nederigheid, zoals genoemd in de hadith die de Tekenen van het Uur beschrijft.

3 – Het is onwaarschijnlijk dat taghanni betekent dat men tevreden is met alleen de Koran en geen behoefte heeft aan mensen, omdat de betekenis anders is en taalkundig onaanvaardbaar is.

Dit melodieus maken van de stem bij de recitatie dient op een natuurlijke manier te gebeuren, niet door middel van onderricht en training volgens de regels van muziek.

Ibn al-Qayyim vermeldde dat het reciteren van de Koran met een melodie en met een melodieuze stem, als het op natuurlijke wijze gebeurt zonder overdrijving en zonder speciale les of training, dan is het toegestaan. Als er extra inspanning wordt toegevoegd aan de natuurlijke toon om het mooier te maken, zoals toen Abu Moosa al-Ash’ari tegen de Profeet ﷺ zei: “Als ik had geweten (dat u luisterde), dan had ik het voor u nog mooier gemaakt,” dan is dat in orde. Maar als het reciteren met een melodieuze stem op een kunstmatige manier gebeurt, met speciale training en muzikale ritmes, dan is dit iets wat de salaf verafschuwden en wat zij bekritiseerden en veroordeelden. Het is bekend dat de salaf de Koran reciteerden met een droevige toon, hun stemmen mooi maakten en het soms een droevige toon gaven en soms een vreugdevolle toon. Dit is iets natuurlijks.

De betekenis van het melodieus maken van de stem (taghanni) definiëren

(a) Ik zeg: er is geen meningsverschil over de geldigheid van de fatwa van imam Maalik, die gebaseerd is op de hadith over de Tekenen van het Uur met zijn verschillende isnaads, en die stelt dat het niet toegestaan is om te reciteren met een muzikale melodie en volgens de regels van muziek op een manier die de grenzen van recitatie en correcte uitspraak overschrijdt en niet past bij de waardigheid van de Koran.

(b) De ahadith van Anas en Abu Dharr (moge Allah tevreden met hen beiden zijn) verwijzen naar de recitatie van de Khawaarij, die de Koran de hele nacht en dag plachten te reciteren, maar het ging niet dieper dan hun kelen of sleutelbeenderen, omdat zij geen kennis hadden van de Sunnah die zaken verduidelijkt; daarom werden zij beroofd van juist begrip en van de beloning voor recitatie. In de ahadith staat dat zij uit de religie zouden treden zoals een pijl door zijn doelwit heen schiet. De ahadith bevatten het bevel om hen te doden en zeggen dat zij de meest slechte van de schepping zijn, ook al zou je denken dat jouw gebed en jouw recitatie niets zijn vergeleken met hun gebed en recitatie. Dit is de beschrijving van de Khawaarij en degenen die op hen lijken. Ibn Taymiyah zei: de hadith over de Khawaarij is sahih via tien verschillende isnaads, die door Muslim in zijn Sahih zijn overgeleverd, en sommige daarvan zijn ook door al-Bukhaari overgeleverd. De Khawaarij verklaarden de moslims tot kaafirs enkel vanwege het begaan van zonden, maar zij waren de volgers van bid’ah (innovaties) en verkeerde interpretaties die zich hadden afgesplitst van de hoofdstroom van de ummah. Wij vragen Allah om ons veilig en standvastig te houden in onze religieuze toewijding en in onze wereldse zaken.

Dit is een beschrijving die alleen van toepassing is op de Khawaarij en degenen die op hen lijken. De reciters van tegenwoordig zijn, voor zover wij weten, niet zoals zij.

(c) De fatwa van imam Ahmad heeft te maken met het vervormen van de letters en het overdrijven in het verlengen van klinkers, wat voortkomt uit het veranderen van de letters en het te veel verlengen ervan, waardoor de recitatie buiten het correcte valt. Deze fatwa stelt dat dit sterk afkeurenswaardig is, zoals al-Qaadi Abu Ya’laa zei. Dit verwijst naar iemand die tot het uiterste gaat en wiens recitatie niet correct is, omdat hij letters toevoegt, zoals het toevoegen van waw en alif aan het woord Muhammad, waardoor het Moohaamad wordt. Dit is haram, volgens consensus. In de tijd van imam Ahmad zongen mensen poëzie en verlengden zij de letters zoals zij wilden. Ishaaq al-Mawsili bekritiseerde Ibraaheem ibn al-Mahdi omdat hij dat deed, omdat hij de woorden vervormde ten opzichte van hoe zij in het Arabisch behoren te zijn.

En het afkeuren daarvan in het geval van het reciteren van de Koran met een melodieuze stem is nog meer noodzakelijk, en dit probleem bestaat tegenwoordig niet, alle lof zij Allah.

(d) Ibn Taymiyah zei: het soort melodie dat de geleerden als makroeh beschouwen bij het reciteren van de Koran, is dat waarbij lange letters worden ingekort, korte letters worden verlengd, een klinker wordt gegeven aan een stille letter, of een letter met klinker stil wordt gemaakt, om het passend te maken bij de regels van muziek. Als dat ook inhoudt dat de manier waarop de Koran gereciteerd moet worden wordt veranderd en de klinkers overdreven worden verlengd, dan is dit haram.

Het bewijs dat verbiedt en het bewijs dat toestaat met elkaar verzoenen

Er is geen tegenspraak tussen het bewijs dat zegt dat het verboden is en het bewijs dat zegt dat het toegestaan is, als het verbod betrekking heeft op datgene wat de grenzen van correcte recitatie overschrijdt, hetzij door toe te voegen of weg te laten, of door een verplichte regel te verwaarlozen, of door in te gaan tegen de vaststaande regels van recitatie.

Het verbod geldt ook voor datgene wat gereciteerd wordt volgens de regels van muziek, zelfs als het zonder begeleiding van instrumenten is, om de stem te laten trillen of beven, of door te overdrijven in het meegaan met een bepaalde muzikale toonsoort die in het hoofd van de reciter zit terwijl hij reciteert.

De toestemming geldt alleen voor datgene wat in overeenstemming is met de regels van correcte recitatie, terwijl men de stem mooi maakt.

Als met het geven van een melodie bedoeld wordt dat men iets toevoegt of weglaat, of ingaat tegen de vaststaande regels van recitatie, dan is dit haram. Als met het melodieus maken van de stem bij de recitatie (taghanni) bedoeld wordt dat men de luisteraar blij of verdrietig wil maken, of zijn hart wil verzachten, of de recitatie aantrekkelijk wil maken, terwijl men ook de betekenissen overdenkt en nederigheid toont, dan is het mustahabb, zolang het de betekenis niet vervormt of de uitspraak niet verandert en men niet de regels van muziek volgt.

Al-Suyooti zei: Het reciteren van de Koran met een melodie en met mooie, trillende stemmen, zolang het niet afwijkt van de correcte manier van reciteren, is een goede manier (Sunnah hasanah); als het wel afwijkt van de correcte manier van reciteren, dan is het haram en een slechte daad.

En hij zei in Sharh al-Risaalah:

Uit de opmerkingen van de imams kan worden begrepen dat het mooi maken van de stem, terwijl men ook let op de regels van muziek én tegelijk de regels van recitatie volgt, een kwestie is waarover geleerden van mening verschillen.

Sommige geleerden zeiden dat dit afwijkt van de weg van de salaf, omdat de lezer mogelijk nalaat correct te reciteren; daarom zeiden zij dat dit niet toegestaan is, om de middelen te blokkeren die kunnen leiden tot iets harams.

Maar het mooi maken van de stem bij het reciteren van de Koran, zonder aandacht te besteden aan de regels van muziek, is wat vereist is, en hierover is geen meningsverschil.

Ibn Qudaamah zei: de geleerden zijn het erover eens dat het mustahabb is om de Koran te lezen met een droevige toon, met een gematigd tempo en met een mooie stem.

Ik zeg: dit is afgeleid uit de hadith van Buraydah: “Reciteer de Koran met een droevige toon, want hij is met droefheid neergezonden.” En de hadith van Ibn ‘Abbaas: “De beste van de mensen in het reciteren van de Koran is degene die hem met een droevige toon reciteert.” Maar beide ahadith zijn da’eef (zwak) en de eerste is da’eef jiddan (zeer zwak).