Antwoord

Verboden namen

Ja, er zijn namen waarvan het verboden is om ze te gebruiken. Voorbeelden daarvan zijn als volgt:

• Namen die uitsluitend aan Allah toebehoren

Het is verboden om een naam te gebruiken die uitsluitend aan Allah toebehoort, zoals al-Khaliq (de Schepper) en al-Quddus (de Allerheiligste), of namen die niemand passen behalve Allah, zoals Malik al-Muluk (Koning der koningen). Dit is de consensus van de fuqaha.

Ibn al-Qayyim zei dat namen die uitsluitend aan Allah toebehoren onder andere zijn: al-Ahad (de Ene), al-Samad (de Eeuwige), al-Khaliq (de Schepper), al-Razzaq (de Voorziener), al-Jabbar (de Dwingende), al-Mutakabbir (de Majestueuze), al-Awwal (de Eerste), al-Akhir (de Laatste), al-Batin (de Verborgen) en ‘Allam al-Ghuyub (de Kenner van het Ongeziene). (Tuhfat al-Mawdud, p. 98)

Het bewijs dat het verboden is om iemand te noemen met een naam die uitsluitend aan Allah toebehoort, zoals Malik al-Muluk (koning der koningen), is bijvoorbeeld te zien in de hadith die al-Bukhari en Muslim overleverden van Abu Hurayrah (moge Allah tevreden met hem zijn). In de versie van al-Bukhari zei hij: De Boodschapper van Allah ﷺ zei: “De meest verafschuwde naam bij Allah op de Dag der Opstanding zal die zijn van een man die Malik al-Muluk wordt genoemd.” Volgens Muslim zei hij: “De man die het meest Allah’s toorn verdient en het slechtst is op de Dag der Opstanding, is een man die Malik al-Amlak werd genoemd. Er is geen Koning behalve Allah.”

Wat betreft het gebruiken van namen die zowel voor Allah als voor anderen gebruikt kunnen worden: het is toegestaan om deze namen te gebruiken, zoals ‘Ali (Verheven), Rashid (Leidsman) en Badi’ (Vernieuwer of Oorspronggever).

Ibn ‘Abidin zei: “Het lijkt erop dat ze toegestaan zijn, zelfs als het bepaalde lidwoord ‘al’ gebruikt wordt. Al-Hasqafi zei: Wat (deze namen) bij ons (mensen) betekenen, verschilt van hun betekenis met betrekking tot Allah, moge Hij verheven zijn.”

• Namen die niemand passen behalve de Profeet

Het is verboden om namen te gebruiken die niemand passen behalve de Profeet ﷺ, zoals Sayyid Walad Adam (meester van de zonen van Adam), Sayyid al-Nas (meester van de mensheid), Sayyid al-Kull (meester van allen), omdat deze namen – zoals de Hanbali’s zeiden – niemand passen behalve hem ﷺ.

• Namen die onderworpenheid aan iets anders dan Allah impliceren

Het is verboden om een naam te gebruiken die onderworpenheid aan iets anders dan Allah, moge Hij verheerlijkt en verheven zijn, impliceert, zoals ‘Abd al-’Uzza (dienaar van al-’Uzza, een heidense godin), ‘Abd al-Ka’bah (dienaar van de Ka’bah), ‘Abd al-Dar (dienaar van het Huis), ‘Abd ‘Ali (dienaar van ‘Ali), ‘Abd al-Husayn (dienaar van Husayn), enzovoort.

In Hashiyat Ibn ‘Abidin staat dat men niet ‘Abd Fulan (dienaar van die-en-die) genoemd moet worden.

In Kashshaf al-Qina’ staat: “Zij (de geleerden) waren het erover eens dat elke naam die onderworpenheid aan iets anders dan Allah impliceert, verboden is, zoals ‘Abd al-’Uzza, ‘Abd ‘Amr, ‘Abd ‘Ali, ‘Abd al-Ka’bah, en alle soortgelijke namen, zoals ‘Abd al-Nabi (dienaar van de Profeet), ‘Abd al-Husayn, ‘Abd al-Masih (dienaar van de Messias).” (Hashiyat Ibn ‘Abidin, 5/268; Mughni al-Muhtaj, 4/295; Tuhfat al-Muhtaj, 10/373; Kashshaf al-Qina’, 3/27; Tuhfat al-Mawdud, p. 90)

Het bewijs dat het verboden is om een naam te gebruiken die onderworpenheid aan iets anders dan Allah impliceert, is te zien in het verslag van Ibn Abi Shaybah van Yazid ibn al-Miqdam ibn Shurayh, van zijn vader, van zijn grootvader Hani ibn Yazid (moge Allah tevreden met hem zijn), die zei: Een delegatie kwam naar de Profeet ﷺ, en hij hoorde hen iemand ‘Abd al-Hajar (dienaar van de steen) noemen. Hij vroeg hem: “Wat is jouw naam?” Hij zei: “‘Abd al-Hajar.” Hij zei: “Nee, jij bent ‘Abd-Allah (dienaar van Allah).” (Al-Mawsu’ah al-Fiqhiyyah, 11/335)

• Het gebruiken van namen van afgoden

Het gebruiken van de namen van afgoden die in plaats van Allah aanbeden worden.

• Namen van duivels

Het is verboden om de namen van duivels (shayatin) te gebruiken, zoals Khanzab en Iblis. Er is overgeleverd dat het Sunnah is om zulke namen te veranderen.

Afgekeurde namen in de islam

Namen die makruh (afgekeurd) zijn, kunnen als volgt worden ingedeeld:

• Namen met slechte of onaangename betekenissen

Het is makruh om namen te gebruiken met slechte of onaangename betekenissen, of die vreemd klinken, waardoor anderen iemand zouden bespotten of waardoor hij in verlegenheid zou worden gebracht. Dit komt bovendien in strijd met de leiding van de Profeet ﷺ, die ons leerde om goede namen te kiezen.

• Namen waarvan de betekenis te zacht, prikkelend of seksueel is

Het is makruh om namen te gebruiken waarvan de betekenis te zacht, prikkelend of seksueel is; dit is een wijdverbreid probleem bij het benoemen van meisjes.

• Iemand vernoemen naar losbandige acteurs en zangers

Het is makruh om iemand bewust te vernoemen naar losbandige acteurs en zangers die optreden in waardeloze amusementsprogramma’s.

Een van de tekenen van leegheid en gebrek aan trots op het geloof is dat mensen, na een show met immorele vrouwen, met elkaar gaan wedijveren om hun pasgeborenen naar deze vrouwen te noemen. Wie de namen controleert die geregistreerd worden ten tijde van zo’n show, zal zien dat dit een feit is. En onze klacht is bij Allah.

• Namen die een gevoel van zonde overbrengen

Het is makruh om namen te gebruiken die een gevoel van zonde en ongehoorzaamheid aan Allah overbrengen.

Vreemde (buitenlandse) namen die uitsluitend bij de ongelovigen horen

Het is makruh om buitenlandse namen te gebruiken die uitsluitend bij de ongelovigen horen.

De trotse moslim die tevreden is met zijn religie zal dit vermijden en er niet in de buurt komen. De verleiding om deze namen te gebruiken is in onze tijd erg sterk, en een moslim kan zomaar een naam uit Europa of Amerika overnemen. Dit is het ergste type zonde en een teken van vernedering en nederlaag. Als deze imitatie van de ongelovigen en het gebruiken van hun namen slechts voortkomt uit grillen en domheid, dan is het alsnog een grote zonde; als het gedaan wordt omdat men werkelijk gelooft dat deze namen beter zijn dan islamitische namen, dan is dit een verwoestende klap voor het fundament van het geloof. In beide gevallen moet degene die dit gedaan heeft zich haasten om berouw te tonen, en het veranderen van de naam is een voorwaarde voor berouw.

• Namen van farao’s of andere tirannen

Het is makruh om de namen van farao’s of andere tirannen te gebruiken.

• Namen met een ongewenste betekenis

Het is makruh om namen te gebruiken die een ongewenste betekenis hebben.

• Mensen vernoemen naar dieren

Het is makruh om mensen te vernoemen naar dieren die bekendstaan om hun slechte eigenschappen. Toen de Arabieren hun kinderen zulke namen gaven, was dat vanwege goede eigenschappen die zij daarin opmerkten, en dat was de bedoelde betekenis. Zo gebruikten zij de naam Kalb (hond) vanwege de waakzaamheid en het harde werken van de hond; en de naam Himar (ezel) vanwege het geduld en uithoudingsvermogen van de ezel, enzovoort. Dit weerlegt de valse argumenten van de Shu’ubiyyah tegen de Arabieren, zoals uitgelegd is door Ibn Durayd, Ibn Faris en anderen.

• Namen die bestaan uit een woord dat toegevoegd is aan woorden zoals al-Din of Islam

Het is makruh om een naam te gebruiken die bestaat uit een woord dat toegevoegd is aan woorden zoals al-Din (de Religie) of Islam, zoals Nur al-Din/Nuruddin (Licht van de Religie), Diya al-Din/Ziauddin (Helderheid van de Religie), Sayf al-Islam (Zwaard van de Islam), Nur al-Islam (Licht van de Islam), enzovoort.

Dit komt door de grote status die aan deze woorden, al-Din en Islam, verbonden is. Er woorden aan toevoegen om er namen van te maken is een overdrijving die grenst aan liegen. Daarom zeiden sommige geleerden dat dit haram is, en de meerderheid zegt dat het makruh is, omdat het een onjuiste indruk wekt die niet gewekt hoort te worden. De manier waarop deze praktijk begon, is dat dit titels waren die aan iemands naam werden toegevoegd; daarna begonnen mensen ze als namen te gebruiken.

Namen van dit soort kunnen om twee redenen verboden zijn. In een naam zoals Shihab al-Din bijvoorbeeld betekent het woord Shihab een vlam, die uit vuur komt; vervolgens wordt dit toegevoegd aan het woord al-Din (wat ongepast is). Dit kan leiden tot het gebruik van vreemde namen, zoals in Indonesië, waar mensen namen gebruiken zoals Dhahab al-Din (goud van de Religie) en Mas al-Din (diamant van de Religie)!

Imam al-Nawawi (moge Allah hem genadig zijn) had er een afkeer van om met zijn bijnaam Muhiy al-Din aangesproken te worden, en Shaykh al-Islam Ibn Taymiyah (moge Allah hem genadig zijn) had er een afkeer van om met zijn bijnaam Taqiy al-Din aangesproken te worden. Hij zei: “Maar mijn familie gaf mij deze bijnaam, dus ik sta erom bekend.”

• Namen waarin het woord al-Rasul voorkomt

Namen waarin het woord al-Rasul (de Boodschapper) voorkomt, zijn ook makruh.

• Namen van engelen

Sommige geleerden beschouwden het gebruiken van de namen van engelen als makruh. Het geven van engelennamen aan vrouwen is duidelijk haram, omdat dit imitatie van de mushrikin impliceert, die dachten dat de engelen de dochters van Allah waren. Verheven is Hij boven wat zij zeggen!

• Namen van soerahs uit de Koran

Sommige geleerden vonden het makruh om mensen de namen van soerahs uit de Koran te geven, zoals Ta-Ha, Ya-Sin, Ha-Mim. (De populaire opvatting dat Ya-Sin en Ta-Ha namen van de Profeet ﷺ zijn, is niet correct).

En Allah weet het het beste.