Antwoord

Sommige geleerden zeiden dat het niet is toegestaan om de khutbah die vanaf de minbar op vrijdag en tijdens de twee ‘Eids wordt gehouden, te vertalen naar vreemde (niet-Arabische) talen. Hun bedoeling (moge Allah hen genadig zijn) was om de Arabische taal te behouden en te beschermen, en om de weg te volgen van de Boodschapper ﷺ en zijn metgezellen (moge Allah tevreden met hen zijn), namelijk dat de khutbah in het Arabisch werd gehouden in de landen van de Perzen en anderen, en om de mensen aan te moedigen Arabisch te leren en er aandacht aan te besteden.

Andere geleerden zeiden dat het toegestaan is om khutbahs te vertalen naar andere talen als de meeste aangesproken mensen geen Arabisch kennen, gebaseerd op de reden waarom Allah de khutbah heeft voorgeschreven: om de mensen te onderwijzen over de bepalingen die Allah voor hen heeft voorgeschreven, hen te informeren over de zonden die verboden zijn, hen te leiden naar goede eigenschappen en hen te waarschuwen tegen slechte eigenschappen. Zonder twijfel is aandacht geven aan doelen en doeleinden belangrijker en heeft dit voorrang boven aandacht geven aan de gebruikte woorden, vooral wanneer het publiek geen Arabisch begrijpt en de khutbah geen effect op hen heeft en hen niet motiveert om Arabisch te leren. (Vooral in deze tijden waarin de moslims achterop zijn geraakt en anderen vooruit zijn gegaan, en de taal van de dominante mensen wijdverspreid is geworden en de taal van de overwonnenen in een zwakkere positie is gekomen.)

Als het doel van het overbrengen van kennis en islamitische onderwijzing aan de mensen onder niet-Arabieren alleen bereikt kan worden door de khutbahs naar hun talen te vertalen, dan heeft de mening dat het toegestaan is om de khutbah te vertalen naar de gangbare taal van het publiek zodat zij begrijpen wat er gezegd wordt, voorrang en dient gevolgd te worden, vooral als het niet vertalen van de khutbahs zal leiden tot conflicten en ruzies. Zonder twijfel wordt het vertalen van de khutbah in zo’n geval essentieel om de belangen van de mensen te dienen en fitnah te voorkomen.

Als er enkele mensen in de gemeente zijn die wél Arabisch begrijpen, dan dient de khateeb de twee talen te combineren: de khutbah in het Arabisch houden en deze vervolgens herhalen in de andere taal die de overige mensen begrijpen. Op deze manier bereikt hij de twee doelen en voorkomt hij fitnah en conflict onder de mensen die hij toespreekt.

Er is veel bewijs dat dit ondersteunt in de zuivere shari‘ah, zoals de ayah (interpretatie van de betekenis):

“En Wij hebben geen Boodschapper gezonden behalve in de taal van zijn volk, opdat hij het hun duidelijk zou maken.”

[Ibraaheem 14:4]

En de Boodschapper van Allah ﷺ beval Zayd ibn Thaabit om de taal van de Joden te leren, zodat hij brieven aan hen kon sturen in hun taal en het bewijs tegen hen kon vestigen, en zodat hij hun brieven kon lezen wanneer die werden gestuurd en aan de Profeet ﷺ kon uitleggen wat zij zeiden. En toen de Sahaabah (moge Allah tevreden met hen zijn) de Romeinen en Perzen aanvielen, vochten zij niet tegen hen totdat zij hen tot de islam hadden opgeroepen via tolken. Toen zij de vreemde landen veroverden, riepen zij de mensen op tot Allah in het Arabisch en bevalen zij de mensen om het te leren. Wie van hen geen Arabisch kende, riepen zij op in zijn eigen taal en lieten zij hem begrijpen wat bedoeld werd in de taal die hij wél begreep. Zo werd het bewijs gevestigd. Zonder twijfel is dit de enige weg, vooral aan het einde der tijden wanneer de islam als een vreemde is en elk volk vasthoudt aan zijn eigen taal. Er is nu een zeer reële behoefte aan vertaling, en de daa‘iyah kan zijn boodschap niet overbrengen zonder dit.

De khateeb dient te doen wat het beste past bij de belangen van de mensen die hij toespreekt. Als het beste is om de khutbah deel voor deel te geven, in het Arabisch en daarna vertaald, dan moet hij dat doen. Als het beste is om de volledige khutbah te vertalen, na het geven van de khutbah (in het Arabisch) of na het gebed, dan moet hij dat doen. En Allah weet het het beste.