Antwoord

Allah heeft ons opgedragen om zaken terug te brengen naar Zijn oordeel en om de Sharee‘ah te vestigen, en Hij heeft ons verboden om met iets anders te oordelen. Dit blijkt duidelijk uit een aantal verzen in de Koran, zoals de verzen in Soerat al-Maa’idah (5) die spreken over het oordelen volgens wat Allah heeft geopenbaard, en de volgende onderwerpen noemen:

• Het bevel om te oordelen volgens wat Allah heeft geopenbaard: “Oordeel dan tussen hen volgens wat Allah heeft neergezonden …” [vers 49]
• Waarschuwing tegen oordelen met iets anders dan wat Allah heeft geopenbaard: “… en volg hun ijdele begeerten niet …” [vers 49]
• Waarschuwing tegen het toegeven op welk detail van de Sharee‘ah dan ook, hoe klein ook: “… maar wees op je hoede voor hen, opdat zij jou niet afbrengen van een deel van wat Allah tot jou heeft neergezonden …” [vers 49]
• Het verbod om het oordeel van de jaahiliyyah te zoeken, zoals blijkt uit de retorische vraag: “Zoeken zij dan het oordeel van de (tijd van) onwetendheid?” [vers 50]
• De verklaring dat niemand beter is dan Allah in oordeel: “… en wie is beter in oordeel dan Allah voor een volk dat vast geloof heeft?” [vers 50]
• De verklaring dat wie niet oordeelt volgens wat Allah heeft geopenbaard een kaafir, een zaalim (onderdrukker/onrechtpleger) en een faasiq (zondaar) is, zoals Allah (ﷻ) zegt: “… En wie niet oordeelt volgens wat Allah heeft neergezonden, zij zijn de kaafiroen.” [vers 44]; “… En wie niet oordeelt volgens wat Allah heeft neergezonden, zij zijn de zaalimoon (veelgodenaanbidders en onrechtplegers).” [vers 45]; “… En wie niet oordeelt volgens wat Allah heeft neergezonden, zij zijn de faasiqoon (opstandigen/ongehoorzamen).” [vers 47]
• De verklaring dat het verplicht is voor de moslims om te oordelen volgens wat Allah heeft geopenbaard, zelfs als degenen die hun oordeel zoeken geen moslims zijn, zoals Allah (ﷻ) zegt: “… En als jullie oordelen, oordeel dan rechtvaardig tussen hen …” [vers 42]

Oordelen of regeren volgens iets anders dan wat Allah heeft geopenbaard is in strijd met imaan en Tawheed, die de rechten van Allah zijn. Het kan worden beschouwd als kufr akbar (grote kufr) of kufr asghar (kleine kufr), afhankelijk van de omstandigheden. Kufr akbar maakt dat iemand geen moslim meer is in gevallen zoals de volgende:

1. Als hij wetten en regels uitvaardigt anders dan die welke Allah heeft geopenbaard, omdat het recht om wetgeving vast te stellen uitsluitend aan Allah toebehoort, Die geen deelgenoot heeft. Wie met Hem “concurreert” in iets dat uitsluitend Zijn recht is, is een mushrik, omdat Allah (ﷻ) zegt: “Of hebben zij deelgenoten naast Allah die voor hen een godsdienst hebben vastgesteld die Allah niet heeft toegestaan?” [al-Shooraa 42:21]
2. Als degene die oordeelt met iets anders dan wat Allah heeft geopenbaard het recht van Allah en Zijn Boodschapper om te oordelen ontkent, zoals vermeld wordt in de uitleg van Ibn ‘Abbaas bij het vers: “… En wie niet oordeelt volgens wat Allah heeft neergezonden, zij zijn de kaafiroen.” [al-Maa’idah 5:44]. Ibn ‘Abbaas zei: “Wie verwerpt wat Allah heeft neergezonden is een kaafir.”
3. Als hij het oordeel van valsheid verkiest boven het oordeel van Allah, of dit nu in absolute zin is of slechts in enkele zaken. Allah (ﷻ) zegt: “Zoeken zij dan het oordeel van de (tijd van) onwetendheid? En wie is beter in oordeel dan Allah voor een volk dat vast geloof heeft?” [al-Maa’idah 5:50]
4. Als hij het oordeel van Allah en het oordeel van valsheid als gelijkwaardig beschouwt. Allah (ﷻ) zegt: “… Stel dan geen gelijken naast Allah terwijl jullie weten (dat Hij alleen het recht heeft om aanbeden te worden).” [al-Baqarah 2:22]
5. Als hij meent dat het toegestaan is om te oordelen met iets dat het oordeel van Allah en Zijn Boodschapper tegenspreekt, of als hij gelooft dat het niet verplicht is om te oordelen volgens wat Allah heeft geopenbaard, of dat het een keuze is. Dit is kufr die in strijd is met imaan. Allah openbaarde: “O Boodschapper! Laat degenen die zich haasten naar ongeloof jou niet bedroeven; degenen die met hun monden zeggen: ‘Wij geloven’, terwijl hun harten geen geloof hebben. En onder de Joden zijn er mannen die veel luisteren naar leugens – zij luisteren naar anderen die niet naar jou zijn gekomen; zij zeggen: ‘Als jullie dit gegeven wordt, neem het dan, maar als jullie het niet gegeven wordt, wees dan op je hoede!’ …” [al-Maa’idah 5:41]. Zij zeiden: “Ga naar Muhammad ﷺ, en als hij jullie vertelt dat de straf geseling is, accepteer het dan, maar als hij steniging beveelt, negeer dan wat hij zegt.” Toen openbaarde Allah: “… En wie niet oordeelt volgens wat Allah heeft neergezonden, zij zijn de kaafiroen (ongelovigen).” [al-Maa’idah 5:44]
6. Als hij niet oordeelt volgens wat Allah heeft geopenbaard uit koppigheid en hoogmoed, dan is hij een kaafir en heeft hij de islam verlaten, zelfs als hij het oordeel van Allah niet ontkent. Koppigheid en hoogmoed kunnen nalatigheid en afwending betekenen, zoals Allah (ﷻ) zegt: “Heb jij degenen gezien (huichelaars) die beweren dat zij geloven in wat tot jou is neergezonden en wat vóór jou is neergezonden, terwijl zij voor oordeel (in hun geschillen) naar de Taaghoot (valse rechters e.d.) willen gaan, terwijl hun is bevolen die te verwerpen? Maar de Shaytaan wil hen ver doen afdwalen. En wanneer tot hen wordt gezegd: ‘Kom naar wat Allah heeft neergezonden en naar de Boodschapper,’ zie je de huichelaars zich van jou afkeren met afkeer.” [al-Nisaa’ 4:60-61]
7. Tot de zaken die kunnen worden beschouwd als oordelen met iets anders dan wat Allah heeft geopenbaard en als kufr akbar behoort wat Shaykh Muhammad ibn Ibraaheem zei over door mensen gemaakte wetten en het oordelen daarmee: “Dit is de ergste, meest duidelijke en meest omvattende tegenwerking van de sharee‘ah en verwerping van de wetten van Allah. Dit is wedijveren met Allah en Zijn Boodschapper, en het tegenspreken van Zijn wetten in hun opstelling, ondersteuning, structuur, oordelen en referenties.”

Het bovenstaande is een samenvatting van de zaken die kunnen impliceren dat oordelen met iets anders dan wat Allah heeft geopenbaard een vorm is van shirk akbar (grote shirk):

• Oordelen met iets anders dan wat Allah heeft geopenbaard.
• Het ontkennen van het recht van Allah en Zijn Boodschapper om te oordelen.
• Het verkiezen van het oordeel van valsheid boven het oordeel van Allah, volledig of slechts in enkele zaken.
• Het gelijkstellen van het oordeel van Allah en het oordeel van valsheid.
• Denken dat het toegestaan is om te oordelen met iets dat in tegenspraak is met wat Allah heeft geopenbaard, of geloven dat oordelen volgens wat Allah heeft geopenbaard niet verplicht is of optioneel is.
• Weigeren te oordelen volgens wat Allah heeft geopenbaard.

Door dit onderwerp vanuit verschillende invalshoeken te bekijken, wordt duidelijk dat wat als kufr akbar wordt beschouwd het volgende is:

1. Het afschaffen van de sharee‘ah als wet die een land bestuurt, zoals Mustafa Kemal (“Ataturk”) in Turkije deed, toen hij het boek Majallah al-Ahkaam al-‘Adliyyah, dat gebaseerd was op de Hanafi-madhhab, afschafte en het verving door door mensen gemaakte wetten.
2. Het afschaffen van sharee‘ah-rechtbanken.
3. Het opleggen van door mensen gemaakte wetten, zoals Italiaans, Frans, Duits recht, enz., om tussen de mensen te oordelen, of het vermengen van deze wetten met de Sharee‘ah, zoals Dzjengis Khan deed in zijn boek al-Yaasiq, dat wetten uit verschillende bronnen combineerde; de ‘ulamaa’ (geleerden) oordeelden dat hij een kaafir was.
4. Het beperken van de rol van sharee‘ah-rechtbanken tot zogenoemde “burgerlijke” zaken, zoals huwelijk, echtscheiding en erfenis.
5. Het oprichten van niet-sharee‘ah-rechtbanken.
6. Het bespreken van sharee‘ah in het parlement en erover stemmen; dit duidt erop dat het implementeren van sharee‘ah afhankelijk wordt gemaakt van een meerderheidsstem.
7. Het maken van sharee‘ah tot een secundaire of (zelfs) primaire bron, naast andere rechtsbronnen. Zelfs wanneer men zegt dat sharee‘ah de primaire bron van wetgeving is, is dit nog steeds kufr akbar, omdat het betekent dat men ook het aannemen van wetten uit andere bronnen toestaat.
8. Het opnemen in wetgevende bepalingen dat men kan verwijzen naar internationaal recht, of het opnemen in verdragen dat bij een geschil de zaak kan worden voorgelegd aan een bepaalde niet-islamitische rechtbank.
9. Het bekritiseren van sharee‘ah in het openbaar of privé, zoals zeggen dat het star, onvolledig of achterhaald is, of suggereren dat het niet past bij onze tijd, of bewondering uitspreken voor niet-islamitische wetten.

Wat betreft de vraag wanneer oordelen met iets anders dan wat Allah heeft geopenbaard kufr asghar is, die iemand niet buiten de ummah van de islam plaatst:

het antwoord is dat dit het geval kan zijn wanneer een heerser of rechter een oordeel velt volgens iets anders dan wat Allah heeft geopenbaard uit ongehoorzaamheid of uit begeerte, of als gunst voor iemand, of omdat hij omgekocht werd, enzovoort, terwijl hij gelooft dat het verplicht is om te oordelen volgens wat Allah heeft geopenbaard, en dat wat hij heeft gedaan een zondige en haraam daad is.

Wat betreft degene die onder een niet-islamitische wet valt: als hij er uit eigen keuze naar verwijst, dan is hij een kaafir wiens kufr akbar betekent dat hij de islam heeft verlaten. Maar als hij geen keuze heeft dan naar deze wet te verwijzen en dit met tegenzin doet, dan is hij geen kaafir, omdat hij, als hij naar de sharee‘ah had kunnen teruggrijpen, dat zou hebben gedaan, en hij gelooft dat deze niet-islamitische wet vals is.

En Allah weet het het beste. Moge Allah onze Profeet Muhammad ﷺ zegenen.