Antwoord

Het is een kenmerk van literaire stijl in het Arabisch dat iemand naar zichzelf kan verwijzen met het voornaamwoord nahnu, ‘Wij’, uit respect of ter verheffing. Hij kan ook het woord ana, ‘Ik’, gebruiken, wat één persoon aanduidt, of de derde persoon huwa, ‘Hij’. Alle drie stijlen worden in de Koran gebruikt, waarin Allah de Arabieren aanspreekt in hun eigen taal. (Fatawa al-Lajnah al-Daimah, 4/143)

“Allah, verheven en verheerlijkt is Hij, verwijst soms naar Zichzelf in het enkelvoud, met de Naam of door het gebruik van een voornaamwoord, en soms door het gebruik van het meervoud, zoals in de uitspraak (interpretatie van de betekenis): ‘Voorwaar, Wij hebben jou een duidelijke overwinning gegeven’ [Al-Fath 48:1], en andere soortgelijke uitspraken. Maar Allah verwijst nooit naar Zichzelf met het gebruik van de dualis, omdat het meervoud verwijst naar het respect dat Hij verdient, en kan verwijzen naar Zijn Namen en Eigenschappen, terwijl de dualis verwijst naar een specifiek aantal (en niets anders), en Hij staat daar ver boven.”

Al-‘Aqidah al-Tadmuriyyah, Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah, p. 75

Deze woorden, inna (“Voorwaar Wij”) en nahnu (“Wij”), en andere vormen van het meervoud, kunnen door één persoon gebruikt worden die namens een groep spreekt, of ze kunnen door één persoon gebruikt worden uit respect of ter verheffing, zoals sommige vorsten doen wanneer zij verklaringen of decreten uitvaardigen waarin zij zeggen: “Wij hebben besloten…” enzovoort.

In zulke gevallen spreekt slechts één persoon, maar wordt het meervoud gebruikt uit respect. Degene Die meer recht heeft op respect dan wie dan ook is Allah, verheven en verheerlijkt is Hij. Wanneer Hij dus in de Koran inna (“Voorwaar Wij”) en nahnu (“Wij”) zegt, is dat uit respect en ter verheffing, niet om een meervoud in aantal aan te duiden. Als een vers van dit type verwarring veroorzaakt, is het essentieel om terug te grijpen naar de duidelijke, ondubbelzinnige verzen ter verduidelijking.

Als bijvoorbeeld een christen erop staat om verzen zoals: “Voorwaar, Wij: Wij zijn het Die de Dhikr (d.w.z. de Koran) hebben neergezonden” [al-Hijr 15:9 – interpretatie van de betekenis] te nemen als bewijs voor goddelijke meervoudigheid, dan kunnen wij deze bewering weerleggen door zulke duidelijke en ondubbelzinnige verzen aan te halen als (interpretatie van de betekenissen): “En jullie god is Eén God; er is niemand die het recht heeft aanbeden te worden behalve Hij, de Meest Barmhartige, de Meest Genadevolle” [al-Baqarah 2:163] en “Zeg: Hij is Allah, de Ene” [al-Ikhlas 112:1] – en andere verzen die slechts op één manier geïnterpreteerd kunnen worden.

Zo zal de verwarring verdwijnen voor degene die de waarheid zoekt. Elke keer dat Allah het meervoud gebruikt om naar Zichzelf te verwijzen, is dat gebaseerd op het respect en de eer die Hij verdient, op het grote aantal van Zijn Namen en Eigenschappen, en op het grote aantal van Zijn troepen en engelen.” (Zie Al-‘Aqidah al-Tadmuriyyah, Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah, p. 109)

En Allah weet het het beste.