Antwoord

De sunnah is dat de takbīr samenvalt met de beweging, zodanig dat men de takbīr begint met het begin van de beweging. Het bewijs (dalīl) hiervoor is de hadith van Abū Hurayrah (رضي الله عنه) waarin gezegd werd:

“Abū Hurayrah placht in alle gebeden de takbīr te zeggen, verplicht en vrijwillig, … Hij placht de takbīr te zeggen wanneer hij ging staan voor het gebed en wanneer hij in rukū‘ ging; vervolgens zei hij: ‘Sami‘a Allāhu liman hamidah’, en vóór hij neerknielde (in sujūd) zei hij: ‘Rabbana wa laka-l-hamd’. Daarna zei hij de takbīr wanneer hij in sujūd ging en wanneer hij zijn hoofd uit de sujūd ophief, vervolgens nog een takbīr wanneer hij (voor de tweede keer) in sujūd ging, en wanneer hij zijn hoofd uit de sujūd ophief. Ook zei hij de takbīr wanneer hij opstond na de tweede rak‘ah. Hij deed hetzelfde in elke rak‘ah totdat hij het gebed voltooide. Na het voltooien van het gebed zei hij: ‘Bij Degene in Wiens Hand mijn ziel is! Zonder twijfel is mijn gebed dichter bij dat van de Boodschapper van Allah ﷺ dan dat van jullie, en dit was zijn gebed totdat hij deze wereld verliet.’”

al-Bukhārī

De geleerden hebben uit het Arabische woord ḥīna dat in de hadith gebruikt wordt (hier vertaald als “wanneer”) begrepen dat het begin van de takbīr samen moet vallen met het begin van de beweging.

Let op: sommige geleerden hebben aanbevolen dat het zeggen van de takbīr gedurende de hele beweging doorloopt, vanaf het begin tot het einde; echter is er geen bewijs (dalīl) hiervoor.