Antwoord

De hele kwestie van hiraabah, wat ook bekendstaat als struikroverij/banditisme, kan worden samengevat in de volgende punten:

1. Definitie van hiraabah
2. Het oordeel over hiraabah
3. De straf voor hiraabah
4. De redenen voor de verschillende soorten straffen
5. Het berouw van de muhaarib (degene die hiraabah pleegt)

Definitie van hiraabah

Hiraabah betekent mensen opwachten en hen bedreigen met wapens en dergelijke, in de woestijnen of in de steden; hen doden, hen terroriseren en hun bezit met geweld en openlijk afnemen.

Vermogen/bezit wordt specifiek genoemd omdat dit meestal gebeurt, maar het oordeel geldt ook voor mensen die anderen terroriseren met het doel van verkrachting of sodomie.

Het oordeel over hiraabah

Hiraabah behoort tot de ernstigste grote zonden en is verboden volgens de Koran, de Soennah en ijmaa‘ (geleerdenconsensus).

1. De Koran: De Koran zegt (interpretatie van de betekenis): “De vergelding voor degenen die oorlog voeren tegen Allah en Zijn Boodschapper en verderf op aarde verspreiden, is slechts dat zij gedood worden of gekruisigd worden of dat hun handen en voeten aan tegenovergestelde zijden worden afgehakt, of dat zij uit het land verbannen worden. Dat is hun schande in deze wereld, en in het Hiernamaals is er voor hen een geweldige bestraffing. Behalve degenen die berouw tonen voordat jullie macht over hen krijgen; weet dan dat Allah Vergevingsgezind, Meest Barmhartig is.” [al-Maa’idah 5:33]
2. De Soennah: de hadith van al-‘Uraniyyien. Anas (moge Allah tevreden met hem zijn) verhaalde dat sommige mensen van ‘Akl of ‘Uraynah kwamen en Madinah meden (d.w.z. zij wilden niet in Madinah blijven omdat zij last hadden van koorts). De Profeet ﷺ beval hen de urine en melk van melkgevende kamelen te drinken (als behandeling voor hun koorts). Dat deden zij, en toen zij beter werden, doodden zij de herder van de Profeet ﷺ en stalen zij de schapen. Dit nieuws bereikte de Profeet ﷺ aan het begin van de dag, en hij stuurde mensen achter hen aan. Tegen het middaguur werden zij bij hem gebracht en hij beval dat hun handen en voeten moesten worden afgehakt en hun ogen uitgestoken; vervolgens werden zij in al-Harrah achtergelaten, smekend om water, maar niemand gaf hun water. (Overeengekomen).
3. Ijmaa‘: de ummah is het erover eens dat hiraabah haram is.

Straffen voor hiraabah

De straf voor hiraabah behoort tot de hudood (door de sharia voorgeschreven straffen), en de straf varieert afhankelijk van de ernst van de misdaad. Dit wordt als volgt uitgelegd:

1. Wie iemand doodt en diens bezit steelt, moet beslist gedood en gekruisigd worden, zodat iedereen van hem weet. Het is niet toegestaan hem te vergeven, volgens de consensus van de geleerden, zoals overgeleverd door Ibn al-Mundhir.
2. Wie doodt maar niet steelt, moet beslist gedood worden, maar niet gekruisigd.
3. Wie bezit steelt maar niet doodt, diens rechterhand en linkervoet moeten tegelijkertijd worden afgehakt; vervolgens moet het bloeden worden gestelpt en moet hij worden vrijgelaten.
4. Wie enkel mensen terroriseert, maar niet doodt en niet steelt, moet uit het land worden verbannen naar een ander land, waar hij vastgehouden wordt totdat hij oprecht berouw heeft getoond en hervormd is.

Het bewijs voor het bovenstaande is als volgt:

1. De woorden van Allah (interpretatie van de betekenis): “De vergelding voor degenen die oorlog voeren tegen Allah en Zijn Boodschapper en verderf op aarde verspreiden…” [al-Maa’idah 5:33].
2. Het verslag dat is overgeleverd van Ibn ‘Abbaas (moge Allah tevreden met hen beiden zijn), die zei: De Boodschapper van Allah ﷺ sloot een vredesverdrag met Abu Barzah Hilaal ibn ‘Awaymir al-Aslami. Er kwamen mensen die de islam wilden aannemen, en zij werden in een hinderlaag gelokt door de metgezellen van Abu Barzah. Toen bracht Jibreel ﷺ aan de Boodschapper van Allah ﷺ de openbaring van de straf voor doden en het stelen van bezit, namelijk: gedood en gekruisigd worden; en de straf voor doden zonder te stelen, namelijk: gedood worden. Wie bezit steelt maar niet doodt, diens hand en voet aan tegenovergestelde zijden moeten worden afgehakt. Wie moslim wordt: de islam wist uit wat eraan voorafging ten tijde van shirk.

(Tafseer al-Tabari, 10/260-261).

De reden voor verschillende niveaus van straf

Verschillende straffen voor verschillende gradaties van hiraabah zijn voorgeschreven om een zeer belangrijke reden. Hiraabah kan verschillende vormen aannemen, zoals bekend: het kan niet alleen doden omvatten, of alleen stelen. Het kan zowel stelen als doden omvatten, of geen van beide, maar enkel het terroriseren van mensen. Deze verschillende vormen van misdaad vereisen verschillende vormen van straf.

Het basisprincipe in de sharia is dat de straf passend moet zijn bij de misdaad, zoals Allah (ﷻ) zegt (interpretatie van de betekenis): “De vergelding voor een slechte daad is een slechte daad zoals die.” [ash-Shoora 42:40]. Als deze straffen niet zouden variëren overeenkomstig de misdaad en er ruimte zou zijn voor willekeurige keuze, dan zou dit kunnen leiden tot de zwaarste straf voor iemand wiens misdaad het minst ernstig was, of de lichtste straf voor iemand wiens misdaad het meest afschuwelijk was; en dat is een aanfluiting van rechtvaardigheid. Het feit dat straffen variëren naar gelang de ernst van de misdaad is volkomen logisch.

Het berouw van de muhaarib

Als de muhaarib berouw toont, dan kan dat slechts één van de volgende twee situaties zijn:

1. Hij toont berouw voordat hij wordt gepakt

In dat geval is de straf voor hiraabah niet langer van toepassing, en hij moet behandeld worden als iemand die geen muhaarib is. De straf van verbanning, amputatie of executie enz. is dan niet langer van toepassing, behalve in gevallen waarin het slachtoffer of diens familie het recht heeft om vergelding te eisen. Het bewijs hiervoor zijn de woorden van Allah (interpretatie van de betekenis): “De vergelding voor degenen die oorlog voeren tegen Allah en Zijn Boodschapper en verderf op aarde verspreiden, is slechts dat zij gedood worden of gekruisigd worden of dat hun handen en voeten aan tegenovergestelde zijden worden afgehakt, of dat zij uit het land verbannen worden. Dat is hun schande in deze wereld, en in het Hiernamaals is er voor hen een geweldige bestraffing. Behalve degenen die berouw tonen voordat jullie macht over hen krijgen; weet dan dat Allah Vergevingsgezind, Meest Barmhartig is.” [al-Maa’idah 5:33]

2. Hij toont berouw nadat hij is gepakt

In dat geval blijft de straf voor hiraabah van toepassing, en de heerser is zelfs verplicht deze uit te voeren, omdat de uitzondering die in de aya wordt genoemd duidelijk alleen geldt voor degene die berouw toont voordat hij wordt gepakt. Het is niet al te moeilijk voor iemand die de voorgeschreven straf wil ontlopen om berouw te veinzen.

Deze straf behoort tot de islamitische sharia die Allah heeft voorgeschreven voor elke tijd en plaats, niet slechts voor één specifiek land of één periode. De moslims pasten deze straf voor hiraabah toe in de tijd van de Profeet ﷺ en tot op de dag van vandaag. Het feit dat sommige Romeinse en faraonische straffen vergelijkbaar waren met die welke door de islamitische wetgeving zijn voorgeschreven, heeft op zichzelf geen bijzondere betekenis, noch positief noch negatief. Deze islamitische straffen kunnen helemaal niet als achterlijk, wreed of barbaars worden beschouwd. Iedere verstandige persoon die nadenkt over de ernst van de misdaad van hiraabah en de daaruit voortvloeiende onveiligheid in steden en op de wegen—het terroriseren van de bevolking, beroving en moord—zal zeker weten dat dit oordeel precies is wat deze misdadigers verdienen. Wie kijkt naar de manier waarop de straffen voor hiraabah precies passen bij de misdaad, zal zien dat dit de essentie van rechtvaardigheid is. Hoe zou het anders kunnen, terwijl Degene Die deze wetgeving heeft voorgeschreven de Almachtige is, de Alwijze, de Alwetende, de Alziende, de Rechter, de Rechtvaardige, de Alwetende van alle details? Hij is de Beste Beschikker van zaken en de Beste Helper.