Antwoord

Wij waarderen uw vraag over de ideeën die u over de islam hebt, en wij hopen te bespreken wat u hebt geschreven en enkele van uw ideeën te corrigeren, zodat we tot een vaste overtuiging kunnen komen over de waarheid van de zaak.

Zijn de genietingen van het Paradijs louter lichamelijk?

Wat u noemt over de islamitische opvatting van het Paradijs, en het genieten van wijn, vrouwen en zang daarin, is ver bezijden de waarheid. De genietingen van het Paradijs zijn niet louter lichamelijk van aard; ze omvatten ook de vreugde van veiligheid en geborgenheid, en van tevreden zijn met Allah en dicht bij Hem zijn.

De grootste vreugde van allemaal in het Paradijs zal het zien van Allah zijn, verheven en verheerlijkt is Hij. Wanneer de mensen van het Paradijs het Heilige Aangezicht van Allah zien, zullen zij alle andere soorten genietingen die zij hebben ervaren vergeten. In het Paradijs is alles wat het hart en het oog verheugt; er wordt daar geen vuile of slechte taal gehoord, noch zondige spraak.

Niemand weet wat voor hen verborgen is gehouden aan vreugde, als beloning voor wat zij plachten te doen. [al-Sajdah 32:17 – interpretatie van de betekenis].

Wat ik wil zeggen is dat de genietingen van het Paradijs niet beperkt zijn tot het soort waar u in uw vraag naar verwijst. Ze zijn veel groter dan dat.

Wordt de toegang tot het Paradijs alleen geschonken aan wie bepaalde verboden naleeft?

U noemt het idee dat toegang tot het Paradijs alleen wordt geschonken aan degenen die bepaalde verboden naleven, die zij in het Hiernamaals in het Paradijs zullen genieten als beloning voor het vermijden ervan in dit leven.

Deze generalisatie is helemaal niet correct. De islam is een religie die handelen gebiedt, niet slechts onthouding. Redding kan alleen worden bereikt door het vervullen van geboden, niet enkel door het vermijden van verboden zaken.

Bovendien zal niet elke luxe in het Paradijs bestaan uit iets dat in deze wereld verboden was en nu als beloning wordt gegeven. Sommige genietingen van het Paradijs zullen dingen zijn die in deze wereld toegestaan waren, zoals het huwelijk, goede vruchten zoals granaatappel en vijgen, dranken zoals melk en honing, enzovoort. Al deze zaken zijn in deze wereld toegestaan en zullen genietingen zijn om in het Paradijs van te genieten.

De slechte eigenschappen van dingen die in deze wereld verboden zijn, zullen niet aanwezig zijn in hun hemelse vormen. Bijvoorbeeld: de wijn van het Paradijs, zoals Allah ons vertelt, veroorzaakt noch ghawl (enige vorm van schade, buikpijn, hoofdpijn, zonde, enz.) noch bedwelming (zie al-Saffat 37:47). Het berooft een mens niet van zijn verstandelijke vermogens en veroorzaakt geen hoofdpijn of buikpijn. Het is heel anders dan zijn aardse tegenhanger.

Het punt dat ik maak is dat de genietingen van het Paradijs niet alleen bestaan uit het toestaan van dingen die in deze wereld verboden waren. Het is ook het vermelden waard dat er gevallen zijn waarin onthouding van verboden zaken niet wordt beloond door het krijgen van hun equivalent in het Hiernamaals, of die verboden zaken nu voedsel, dranken, daden of woorden zijn. Gif bijvoorbeeld zal niet als luxe in het Paradijs worden gegeven, hoewel het in deze wereld verboden is.

Hetzelfde geldt voor sodomie, incest en andere zaken die in het Hiernamaals niet toegestaan zullen zijn, hoewel ze in deze wereld verboden zijn. Deze kwestie is heel duidelijk, alle lof zij Allah.

Heeft iedereen een garantie op het Paradijs?

Het idee van een garantie op het Paradijs, en dat iemands leven zo vreselijk en ondraaglijk zou zijn als u beschrijft wanneer hij zo’n garantie niet heeft, is een misvatting die op zichzelf leidt tot de resultaten die u noemt.

Als u zou zeggen dat iedere persoon een garantie op het Paradijs heeft, dan zou dat volstrekt rampzalig zijn, omdat iedereen dan allerlei verboden daden zou begaan, zich veilig voelend door die garantie.

Veel misdaden die door joden en christenen zijn gepleegd, zijn gedaan op basis van deze garantie, met documenten van vergeving van hun priesters. Allah heeft ons over zulke mensen verteld (interpretatie van de betekenis):

“En zij zeggen: Niemand zal het Paradijs binnengaan, tenzij hij een jood of een christen is. Zeg: Breng jullie bewijs, als jullie waarachtig zijn.”

[Al-Baqarah 2:111]

Voor ons moslims is het Paradijs niet een kwestie van onze eigen verlangens of de verlangens van iemand anders, zoals Allah (ﷻ) zegt (interpretatie van de betekenis):

“Het zal niet overeenkomstig jullie verlangens zijn (moslims), noch die van de Mensen van het Boek (joden en christenen); wie kwaad doet, zal daarvoor vergolden worden, en hij zal buiten Allah geen beschermer of helper vinden.”

[Al-Nisa 4:123]

Islamitische visie op een garantie van iemands bestemming

Hier volgt een korte samenvatting van de islamitische visie op een garantie van iemands bestemming.

• De islam biedt een garantie aan iedere oprechte moslim die Allah gehoorzaamt en in deze staat van toewijding blijft tot hij sterft, dat hij zeker het Paradijs zal binnengaan. Allah zegt in de Koran (interpretatie van de betekenissen):

“Maar degenen die geloven en rechtschapen daden verrichten, die zullen Wij toelaten tot de Tuinen waar rivieren onderdoor stromen (d.w.z. in het Paradijs), om daarin voor altijd te verblijven. De belofte van Allah is waar, en wiens woorden kunnen waarachtiger zijn dan die van Allah? (Natuurlijk niemand).”

[Al-Nisa 4:122]

“Allah heeft degenen die geloven en rechtschapen daden verrichten beloofd dat er voor hen vergeving is en een عظيمة beloning (d.w.z. het Paradijs).”

[Al-Ma’idah 5:9]

“(Zij zullen binnengaan in) ‘Adn (Eden) het Paradijs (eeuwigdurende Tuinen), dat de Meest Barmhartige (Allah) Zijn dienaren in het verborgene heeft beloofd; voorwaar, Zijn belofte moet zeker plaatsvinden.”

[Maryam 19:61]

“Zeg: Is dat (de bestraffing) beter, of het Paradijs van Eeuwigheid dat aan de muttaqin (godvrezenden en rechtschapenen) is beloofd? Het zal voor hen zijn als beloning en eindbestemming.”

[Al-Furqan 25:15]

“Maar degenen die Allah vrezen en hun plicht tegenover hun Heer (Allah) vervullen: voor hen zijn hoge vertrekken gebouwd, boven elkaar, waar rivieren onderdoor stromen (d.w.z. het Paradijs). (Dit is) de belofte van Allah, en Allah breekt Zijn belofte niet.”

[Al-Zumar 39:20]

• De islam garandeert ook dat de ongelovige die de geboden van Allah negeert, zeker de Hel zal binnengaan. Allah zegt (interpretatie van de betekenissen):

“Allah heeft de huichelaars, mannen en vrouwen, en de ongelovigen het Vuur van de Hel beloofd; daarin zullen zij eeuwig verblijven. Dat is voldoende voor hen. Allah heeft hen vervloekt en voor hen is er een blijvende bestraffing.”

[Al-Tawbah 9:68]

“Maar degenen die ongelovig zijn: voor hen is het Vuur van de Hel. Het zal hen niet volledig doden zodat zij sterven, en de bestraffing ervan zal voor hen niet verlicht worden. Zo vergelden Wij iedere ongelovige!”

[Fatir 35:36]

Allah zal tegen de ongelovigen zeggen op de Dag des Oordeels (interpretatie van de betekenis):

“Dit is de Hel die jullie werd beloofd! Brandt erin op deze Dag, omdat jullie plachten ongelovig te zijn!”

[Ya-Sin 36:63-64]

Allah zal Zijn belofte niet verbreken, noch aan de gelovigen noch aan de ongelovigen. Hij beschrijft hoe beiden zullen zijn aan het einde van de Dag des Oordeels (interpretatie van de betekenis):

“En de bewoners van het Paradijs zullen de bewoners van het Vuur toeroepen (zeggend): Wij hebben inderdaad waar bevonden wat onze Heer ons heeft beloofd; hebben jullie ook waar bevonden wat jullie Heer heeft beloofd (waarschuwingen, enz.)? Zij zullen zeggen: Ja. Dan zal een omroeper tussen hen uitroepen: De vloek van Allah is over de zalimin (afgodenaanbidders en onrechtplegers, enz.).”

[Al-A’raf 7:44]

Iedereen die gelooft en rechtschapen daden verricht en in die toestand sterft, zal zeker het Paradijs binnengaan. Iedereen die ongelovig is en slechte daden verricht en in die toestand sterft, zal zeker de Hel binnengaan.

Een van de grote leidende principes van de islam is dat de gelovige een pad bewandelt tussen vrees en hoop. Hij mag er niet vanzelfsprekend van uitgaan dat hij het Paradijs zal binnengaan, want dat maakt hem zelfgenoegzaam, en hij weet niet in welke toestand hij zal sterven. En hij mag ook niet aannemen dat hij naar de Hel gaat, want dat is wanhoop aan de barmhartigheid van Allah, wat verboden is.

Dus verricht de gelovige rechtschapen daden en hoopt hij dat Allah hem daarvoor zal belonen, en hij vermijdt slechte daden uit vrees voor de bestraffing van Allah. Als hij een zonde begaat, toont hij berouw om vergeving te verkrijgen en zichzelf te beschermen tegen de bestraffing van de Hel.

Allah vergeeft alle zonden en aanvaardt het berouw van degenen die berouw tonen. Als een gelovige vreest dat de goede daden die hij vooruit heeft gestuurd niet genoeg zijn, zoals u suggereert, dan zal hij zijn inspanningen vergroten, in vrees en hoop.

Hoeveel rechtschapen daden hij ook vooruit heeft gestuurd, hij kan er niet op vertrouwen en ze als vanzelfsprekend beschouwen, anders is hij verloren. Hij blijft streven en hoopt op beloning, en tegelijkertijd vreest hij dat zijn daden besmet zijn met enig element van pronken, zelfbewondering of iets dat ertoe leidt dat ze door Allah worden verworpen. Allah beschrijft de gelovigen (interpretatie van de betekenis):

“Degenen die geven wat zij geven (hun liefdadigheid en ook andere goede daden) terwijl hun harten vol vrees zijn (of hun aalmoezen en liefdadigheid, enz. wel aanvaard zijn of niet), omdat zij zeker zullen terugkeren tot hun Heer (voor de afrekening).”

[Al-Mu’minun 23:60]

Zo blijft de gelovige streven, vrezen en hopen, totdat hij zijn Heer ontmoet, gelovend in Tawhid (de goddelijke Eenheid) en rechtschapen daden verrichtend, en zo het welbehagen van zijn Heer en het Paradijs verdient. Als u hierover nadenkt, zult u beseffen dat dit de juiste drijfveren voor handelen zijn, en dat rechtschapenheid in dit leven op geen andere manier bereikt kan worden.

Islamitische visie op erfzonde

Wat betreft wat u zegt over erfzonde: deze kwestie moet vanuit meerdere invalshoeken benaderd worden.

• Ten eerste: de islamitische overtuiging over menselijke zonde is: het individu draagt de verantwoordelijkheid voor zijn eigen zonde; niemand anders hoort die last voor hem te dragen, en hij hoort de last van niemand anders te dragen. Allah zegt (interpretatie van de betekenis): “En geen drager van lasten zal de last van een ander dragen.” [Fatir 35:18]

Dit weerlegt het idee van erfzonde. Als de vader een zonde begaat, wat is dan de schuld van zijn kinderen en kleinkinderen? Waarom zouden zij de last dragen van een zonde die iemand anders heeft begaan?

De christelijke overtuiging dat nakomelingen de zonde van hun vader zouden moeten dragen, is de kern van onrecht. Hoe kan een verstandig mens zeggen dat de zonde door de eeuwen heen door de hele mensheid gedragen moet worden, of dat kinderen, kleinkinderen en latere nakomelingen bezoedeld zouden moeten zijn vanwege de zonde van hun vader?

• Ten tweede: fouten maken hoort bij de menselijke natuur. Onze Profeet ﷺ zei: “Elke zoon van Adam is geneigd zonden te begaan.” (Overgeleverd door al-Tirmidhi, 2423). Maar Allah heeft de mens niet hulpeloos achtergelaten tegenover de fouten die hij maakt. Hij geeft de mens de mogelijkheid om berouw te tonen; daarom eindigt de hadith (de woorden van de Profeet ﷺ die hierboven zijn aangehaald) met: en de besten van degenen die zonden begaan zijn degenen die berouw tonen. De barmhartigheid van Allah is duidelijk in de leer van de islam, aangezien Allah Zijn dienaren oproept (interpretatie van de betekenis): “Zeg: O Mijn dienaren die buitensporig zijn geweest tegen zichzelf (door slechte daden en zonden te begaan)! Wanhoop niet aan de barmhartigheid van Allah; voorwaar, Allah vergeeft alle zonden. Waarlijk, Hij is de Meest Vergevende, de Meest Barmhartige.” [Al-Zumar 39:53]

Dit is de menselijke natuur, en dit is de oplossing voor het probleem van zonde. Maar om deze menselijke natuur, die nu eenmaal fouten maakt, tot een barrière te maken tussen de dienaar en zijn Heer die hem verhindert ooit het welbehagen van Allah te verdienen, en om te zeggen dat de enige weg tot Allah is dat Hij Zijn (zogenoemde) zoon naar de aarde zendt om vernederd en gekruisigd te worden terwijl zijn vader toekijkt, zodat de mensheid vergeven kan worden, is een uiterst vreemde gedachte. Alleen al de beschrijving ervan klinkt zo onwaarschijnlijk dat er geen behoefte meer is om het in detail te weerleggen.

Eens, toen ik deze kwestie met een christen besprak, zei ik: Als u zegt dat God Zijn zoon zond om gekruisigd te worden om boete te doen voor de zonden van de mensen die toen leefden en daarna, wat dan met degenen die vóór die tijd kwamen en als zondaars stierven vóór de tijd van Christus, en geen mogelijkheid hadden om over hem te weten en in de kruisiging te geloven zodat hun zonden vergeven konden worden? Het enige wat hij kon zeggen was: Ongetwijfeld hebben onze priesters daar een antwoord op! Zelfs als zij een antwoord hebben, zal het wel verzonnen zijn. Er is geen echt antwoord.

Als u de christelijke leer over menselijke zonde werkelijk met een open geest onderzoekt, zult u zien dat zij zeggen dat God Zijn enige zoon heeft geofferd om boete te doen voor de zonden van de mensheid, en dat deze zoon een god was. Als het waar zou zijn dat hij een god was die geslagen, beledigd en gekruisigd werd en stierf, dan bevat deze leer elementen van godslastering, omdat zij God zwakte en machteloosheid toeschrijft. Is God werkelijk niet in staat om de zonden van al Zijn dienaren met slechts één woord te vergeven? Als Hij tot alle dingen in staat is (en christenen betwisten dit niet), waarom zou Hij dan Zijn zoon moeten offeren om hetzelfde te bereiken? (Verheven en verheerlijkt is Hij, ver boven wat de onrechtplegers over Hem zeggen!)

“Hij is de Schepper van de hemelen en de aarde. Hoe kan Hij kinderen hebben terwijl Hij geen echtgenote heeft? Hij heeft alle dingen geschapen en Hij is Alwetend over alles.”

[Al-An’am 6:101 – interpretatie van de betekenis]

Een gewone man zou niet accepteren dat iemand zijn kind kwaad doet; hij zou het verdedigen en het nooit uitleveren aan een vijand die het zou beledigen, laat staan het achterlaten om de ergste dood te ondergaan. Als dit de houding is van een geschapen wezen, wat dan van de Schepper?

• Ten derde: de christelijke leer van erfzonde heeft een negatief effect omdat, zoals u hebt genoemd, zij geen plichten van de mens vereist behalve te geloven dat God Zijn zoon naar deze aarde zond om gekruisigd te worden en te sterven om boete te doen voor de zonden van de mensheid.

Zo wordt iemand christen en zou hij het welbehagen van God verdienen en tot de hemel worden toegelaten. Bovendien gelooft de christen dat alles wat de zoon van God is overkomen alleen was om boete te doen voor zijn zonden, verleden, heden en toekomst. Daarom is het niet verwonderlijk dat christelijke samenlevingen zo’n toename hebben gezien in moord, verkrachting, roof, alcoholisme en andere problemen. Immers, stierf Christus niet om boete te doen voor hun zonden, en zijn hun zonden niet uitgewist? Waarom zouden ze dan stoppen met deze dingen?

Zeg mij, bij uw Heer: waarom executeert u soms moordenaars, of zet u criminelen gevangen, of straft u hen op andere manieren, als u gelooft dat de zonden van criminelen allemaal zijn verzoend en vergeven door het bloed van Christus? Is dit geen vreemde tegenstrijdigheid?

Waarom doen moslims da‘wah?

U vraagt waarom, als moslims het uitverkoren volk van de mensheid zijn, zij hun religie niet verspreiden. De werkelijkheid is dat oprechte moslims altijd hebben geprobeerd precies dat te doen. Hoe anders zou de islam zich hebben kunnen verspreiden van Makkah tot Indonesië, Siberië, Noord-Afrika, Bosnië, Zuid-Afrika en alle delen van de wereld, oost en west?

De fouten in het gedrag van sommige hedendaagse moslims kunnen niet aan de islam worden toegeschreven; die fouten zijn het gevolg van het ingaan tegen islamitische leerstellingen. Het is niet eerlijk om de religie de schuld te geven van de fouten van sommige aanhangers die ertegenin zijn gegaan of zijn afgedwaald.

Zijn moslims niet rechtvaardiger dan christenen wanneer zij bevestigen dat de zondaar wordt bedreigd met de bestraffing van Allah tenzij hij berouw toont, en dat er voor sommige zonden een afschrikking is, een straf die in deze wereld wordt uitgevoerd als boetedoening voor het Hiernamaals, zoals in het geval van straffen voor moord, diefstal, ontucht/overspel, enz.?

Is het moeilijk om moslim te worden?

Wat u zegt over dat het zo gemakkelijk is om christen te worden, vergeleken met moslim worden, is duidelijk onjuist. De sleutel tot de islam is niet meer dan twee eenvoudige zinnen: Ash-hadu an la ilaha ill-Allah wa anna Muhammadan Rasul-Allah (Ik getuig dat er geen god is behalve Allah en dat Muhammad de Boodschapper van Allah is).

Met deze paar woorden treedt iemand in enkele seconden toe tot de islam. Er is geen behoefte aan doop of priesters, of zelfs maar om naar een bepaalde plek te gaan zoals een moskee of ergens anders.

Vergelijk dit met de belachelijke doopprocedures die christenen uitvoeren wanneer zij iemand tot de Kerk willen toelaten. Daar komt bij dat christenen het kruis vereren waarop ‘Isa (Jezus) volgens hun bewering met grote pijn werd gemarteld en gekruisigd. Zij nemen het als een heilig voorwerp van zegen en genezing, in plaats van het te verachten en te haten als symbool van onderdrukking en de ergst denkbare manier waarop de zoon van God zou zijn gestorven!

Moslims staan dichter bij de waarheid

Ziet u niet dat moslims dichter bij de waarheid staan dan anderen, omdat zij in alle profeten en boodschappers geloven, hen allen respecteren en erkennen dat zij allen de waarheid van de goddelijke Eenheid (Tawhid) onderwezen, en dat ieder van hen door Allah werd aangesteld en naar zijn volk werd gezonden met wetten die passend waren voor tijd en plaats?

Wanneer de rechtvaardige christen de volgelingen van de islam ziet geloven in Musa (Mozes), ‘Isa (Jezus) en Muhammad ﷺ, en in de oorspronkelijke Tawrah en Injil, evenals de Koran, en hij ziet dat zijn eigen mensen het profeetschap van Muhammad ﷺ ontkennen en de Koran verwerpen, zou zijn openheid hem dan niet doen denken dat moslims het meest waarschijnlijk gelijk hebben?

Heeft Jezus gezegd: ‘Niemand komt tot de Vader dan door mij’?

U zegt dat de Messias zei: Niemand komt tot de Vader dan door mij. We moeten allereerst zeker weten dat deze woorden werkelijk aan ‘Isa (Jezus) kunnen worden toegeschreven. Ten tweede is dit duidelijk niet waar. Hoe zou de mensheid Allah dan hebben gekend in de tijden van Nuh (Noach), Hud, Salih, Yunus (Jona), Shu‘ayb (Jethro), Ibrahim (Abraham), Musa (Mozes) en andere profeten?

Als u zou zeggen dat in de tijd van ‘Isa (vrede zij met hem) en tot aan de tijd van de Laatste Profeet, Muhammad ﷺ, de Kinderen van Israël geen andere manier hadden om de religie van Allah te kennen dan via de weg van ‘Isa, dan zou dat correct zijn.

Bewijst de uitspraak ‘Ik en de Vader zijn één’ de goddelijkheid van Jezus?

U citeert de Messias als zeggend: Ik en de Vader zijn één. Dit is duidelijk niet correct. Als we de zaak objectief onderzoeken, zonder onze eigen verlangens ertussen te laten komen, wordt duidelijk dat het voegwoord ‘en’ in de zin ‘ik en de Vader’ impliceert dat er twee afzonderlijke entiteiten betrokken zijn. ‘Ik’ is één entiteit en ‘de Vader’ is een andere. Als u zegt: die-en-die en ik, dan is het voor ieder redelijk mens duidelijk dat het twee afzonderlijke personen zijn. De vergelijking 1+1+1=1 heeft voor geen enkel redelijk mens zin, of hij nu wiskundige is of niet.

Tot slot adviseer ik u (en ik denk niet dat u dit advies zult afwijzen) om diep na te denken over wat u hebt gelezen, uw achtergrond, vooropgezette ideeën, uw eigen verlangens en gevoelens van gehechtheid aan uw religie of cultuur opzijzettend, en oprecht leiding te vragen aan Allah. Allah is de Meest Vrijgevige en zal geen van Zijn dienaren ooit teleurstellen. Allah is Degene Die naar het Rechte Pad leidt, en Hij is voor ons voldoende en Hij is de beste Beschikker van zaken.

En Allah weet het het beste.