Antwoord

De uitdrukking in de hadith over de zeventigduizend die het Paradijs zullen binnengaan zonder ter verantwoording te worden geroepen, dat zij “niet om ruqyah vragen”, betekent dat zij het niet bij anderen zoeken. Maar de Profeet ﷺ heeft ons opgedragen en geleerd om behandeling te zoeken, zoals hij zei: “Allah heeft geen ziekte geschapen zonder ook de genezing ervoor te scheppen; sommigen kennen die en sommigen kennen die niet.”

(Overgeleverd door al-Boekhaari, nr. 5678).

Ruqyah en het zoeken van medische behandeling verschillen op twee manieren:

Het eerste verschil is dat iemand een sterkere gehechtheid zal voelen aan degene die ruqyah verricht dan aan degene die medische behandeling biedt. Want als Allah bepaalt dat hij door ruqyah genezen wordt, dan is de band tussen degene die de ruqyah verrichtte en degene die ziek was een spirituele band, omdat de genezing niet via fysieke middelen tot stand kwam. Het feit dat het een spirituele band is, kan een bron van fitnah (beproeving/verleiding) zijn, doordat hij kan zeggen: “Hij is één van de awliyaa’ (nabije vrienden) van Allah”, enzovoort, wat hem kan leiden naar shirk (het toekennen van deelgenoten aan Allah). Daarom werd dit gevolgd door de woorden: “… en die hun vertrouwen op hun Heer stellen.”

Het tweede verschil is dat een zieke om ruqyah kan vragen aan iemand die daar niet toe bevoegd is, omdat diegene niet iets tastbaars gebruikt dat geïdentificeerd kan worden. Dus de persoon aan wie gevraagd is om ruqyah te doen, kan het doen, en de zieke kan toevallig genezen, niet als gevolg van de ruqyah die niet volgens de sharia is verricht, maar tegelijk met het moment waarop de ruqyah wordt gedaan. Daardoor kunnen mensen fitnah ondervinden en denken dat dit iemand is wiens smeekbeden worden verhoord en wiens ruqyah gezegend is, terwijl dat niet zo is.

Om deze reden zei de Profeet ﷺ: “… degenen die niet om ruqyah vragen …” en hij zei niet: “degenen die geen behandeling zoeken.” Behandeling zoeken is essentieel, maar het is beter om niet om ruqyah te vragen. Als echter iemand naar voren komt en iets over jou reciteert en jij hem niet tegenhoudt, betekent dit niet dat jij niet tot de mensen behoort die in de hadith genoemd worden, omdat jij niet om ruqyah hebt gevraagd. Evenzo: als jij ruqyah verricht voor jouw broeder, dan doe je hem een gunst, en dit sluit jou niet uit van het behoren tot de zeventigduizend. Daarom zeggen wij dat de extra zinsnede die in Sahih Muslim is overgeleverd, “… en zij verrichtten geen ruqyah …”, een twijfelachtige toevoeging is die niet sahih is. De correcte bewoording is alleen: “Degenen die niet om ruqyah vroegen.”

Wat betreft het vragen om ruqyah aan een geleerde: als hij als zodanig bekendstaat, dan kun je hem om ruqyah vragen, omdat als hij iemand met ruqyah behandelt, zij daar baat bij zullen hebben, met de genade van Allah, net zoals artsen mensen behandelen.

Wat betreft de vraag of wij de persoon die door het boze oog is getroffen met ruqyah moeten behandelen of hem moeten zeggen het met geduld te verdragen: de Boodschapper ﷺ heeft ons de manier geleerd om genezing te zoeken tegen het boze oog, toen hij degene die het boze oog op één van zijn metgezellen had geworpen opdroeg om ghusl en wudu te verrichten, en vervolgens wat van dat water te nemen en het over degene die getroffen was te gieten totdat hij herstelde.