Antwoord

De Heer van de Werelden, en vrede en zegeningen zij met Zijn waarachtige Profeet.

Ten eerste: hoe kan er überhaupt zoiets bestaan als bid’ah hasanah (goede innovatie), terwijl de Profeet ﷺ zei: Elke bid’ah is dwaling en elke dwaling is in het Hellevuur. Dus als iemand zegt dat er zoiets bestaat als bid’ah hasanah, dan kan hij daarmee alleen maar volharden in het ingaan tegen de Boodschapper van Allah ﷺ.

Ten tweede: het zeggen van al-hamdu Lillaah (lof zij Allah) bij het omhoogkomen uit de rukoo’ is een bekende vorm van dhikr die is bevestigd in authentieke ahaadeeth die van de Profeet ﷺ zijn overgeleverd. Het enige wat deze Sahaabi deed, was een nieuwe formulering uitspreken waarin hij Allah prees. Hoe kan dit als bewijs worden gebruikt om innovaties in aanbidding en dhikr te ondersteunen die geen basis hebben in de bronnen van de islam?

Ten derde: wat deze Sahaabi deed kan niet op zichzelf als bewijs worden genomen. Het werd zelfs niet als een juiste handeling beschouwd totdat de Profeet ﷺ het had goedgekeurd, en niet daarvoor. Maar hoe kan deze innovator ooit de goedkeuring van de Profeet ﷺ verkrijgen nadat hij is overleden?

Ten vierde: zelfs als we accepteren dat dit verslag als bewijs gebruikt kan worden, dan is het nog steeds niet meer dan een op zichzelf staand incident dat niet gegeneraliseerd kan worden, terwijl de hadith ‘elke bid’ah is dwaling’ duidelijk een algemene uitspraak is. Het is een bekend principe bij de ‘ulamaa (geleerden) dat wat expliciet is gesteld voorrang heeft boven wat slechts impliciet wordt begrepen.

Ten vijfde: hoe kunnen we met onze beperkte verstand alleen, en zonder de leiding van Openbaring, weten wat goed is en wat niet? Is er dan niet de mogelijkheid van meningsverschillen? Wat de één als goed ziet, zal door een ander anders worden gezien; wat zou dan de maatstaf zijn? Op wiens redenering zouden we kunnen vertrouwen of naar wie zouden we kunnen verwijzen? Zou dit niet leiden tot verwarring, zelfs tot anarchie zelf?

Ten zesde (wat het derde punt hierboven bevestigt): wanneer de Profeet ﷺ een daad van aanbidding of een dhikr (gedenken van Allah) van één van zijn Sahaabah goedkeurde, werd dit daarmee onderdeel van de sharia en dus beschouwd als een sunnah hasanah. Maar met het overlijden van de Profeet ﷺ en het stoppen van de Openbaring: hoe kunnen we weten of nieuw ingevoerde daden van aanbidding of dhikr correct zijn of goedgekeurd zouden worden? We hebben geen manier om dat te weten, dus moeten we ons beperken tot de vormen van aanbidding die in authentieke overleveringen zijn vermeld.

De grote geleerde al-Haafiz Ibn Hajr (moge Allah hem genadig zijn) vermeldde in Fath al-Baari veel opmerkingen van Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah; met sommige was hij het eens en met andere was hij het oneens. Dit is de bezigheid van de geleerden: zij bespreken en debatteren met elkaar, met als doel de waarheid te bereiken, die kan liggen bij degene die het oneens is of bij degene wiens mening wordt bekritiseerd. Wat betreft de onaangename uitspraak die in de vraag wordt aangehaald: op basis van wat wij weten over Ibn Hajr (moge Allah hem genadig zijn) en zijn goede manieren, zijn vrees voor Allah, zijn besef van de waarde van kennis en zijn respect voor de geleerden, zijn wij ervan overtuigd dat deze uitspraak verzonnen is. Moge Allah alle geleerden vergeven en hen belonen voor hun inspanningen en hun zorg.