Antwoord

Wat is dierlijk stremsel?

Voordat we deze vraag beantwoorden, is het belangrijk om te weten wat stremsel is.

Al-Fayruzabadi zei in al-Qamus al-Muhit (p. 313), onder de definitie van na fa ha: al-infahah, al-minfahah en al-binfahah verwijzen allemaal naar iets geels dat wordt gewonnen uit de magen van zogende geitenlammeren.

Infahah (stremsel) werd in al-Mawsu‘ah al-Fiqhiyyah ook als volgt gedefinieerd:

“Stremsel is een geelachtig-witte substantie die wordt gewonnen uit de magen van zogende geitenlammeren of schapenlammeren. Wanneer een beetje van deze substantie aan melk wordt toegevoegd, stremt het en wordt het kaas. In sommige Arabischtalige regio’s noemen mensen dit stremsel mujabbinah (kaasmaker), en de maag (waaruit het stremsel wordt genomen) wordt kursh genoemd als het dier op gras graast.”

al-Mawsu‘ah al-Fiqhiyyah

Is dierlijk stremsel halal?

De islamitische regelgeving betreffende stremsel is dat als het wordt genomen van een dier dat volgens de Shari‘ah is geslacht, het rein (tahir) is en gegeten mag worden. Dit is volgens de Hanafieten, Malikieten, Shafi‘ieten en Hanbalieten.

Wat betreft het eten van stremsel dat is genomen van een dier dat een natuurlijke dood is gestorven, of dat niet overeenkomstig de Shari‘ah is geslacht: volgens de duidelijke strekking van de overgeleverde meningen van de meerderheid van de geleerden onder de Malikieten, Shafi‘ieten en Hanbalieten is het onrein (najis) en mag het niet gegeten worden.

Zij baseren dit oordeel op het vers (interpretatie van de betekenis): “Verboden voor jullie als voedsel zijn: al-maytatah (dode dieren – vee dat niet is geslacht).” [al-Ma’idah 5:3]. Het stremsel wordt onrein door de dood van het dier, en het is niet mogelijk om die onreinheid ervan te verwijderen.

Imam al-Nawawi zei in al-Majmu‘ (9/68):

“De ummah is het erover eens dat het toegestaan is om kaas te eten zolang het niet vermengd is met iets onreins, zoals het toevoegen van stremsel uit een bron die niet halal is omdat het niet volgens de Shari‘ah is geslacht. Deze ijma‘ (geleerdenconsensus) is het bewijs voor de toelaatbaarheid ervan.”

al-Nawawi, al-Majmu‘ (9/68)

De tweede visie, die van Abu Hanifah is en één van de twee overgeleverde meningen van Imam Ahmad, is dat stremsel van dode dieren of dieren die niet volgens de Shari‘ah zijn geslacht, nog steeds tahir (rein) is.

Dit is de mening die Shaykh al-Islam Ibn Taymiyyah het meest correct achtte in al-Fatawa (21/102), waar hij zei:

“Het is waarschijnlijker dat hun (de zoroastriërs) kaas halal is, en dat het stremsel en de melk van dode dieren tahir (rein) is.”

Ibn Taymiyyah, al-Fatawa (21/102)

Elders in al-Fatawa (35/154) zei hij:

“Wat betreft de kaas die met hun (van sommige kafir Batini-groepen) stremsel is gemaakt: daarover zijn twee bekende geleerdenmeningen, net zoals bij het stremsel van dieren die door zoroastriërs en christenen zijn geslacht, en stremsel van dode dieren, van wie gezegd wordt dat zij hun dieren niet correct slachten. De madhhabs van Abu Hanifah en Ahmad, volgens de andere van zijn twee meningen, zeggen dat deze kaas halal is, omdat het stremsel dat uit dode dieren wordt genomen volgens deze visie tahir (rein) is, en omdat de (enzymen in) het stremsel niet sterven wanneer het dier sterft (dus het principe ‘onreine omhulsels maken de inhoud niet onrein door enkel contact’ is van toepassing). De madhhabs van Malik, al-Shafi‘i en Ahmad, volgens de andere van zijn twee meningen, stellen dat deze kaas najis (onrein) is, omdat het stremsel volgens deze visie onrein is, aangezien zij de melk en het stremsel van dode dieren als onrein beschouwen. In gevallen waarin vlees als onrein wordt geclassificeerd omdat het niet correct is geslacht, wordt het vlees beschouwd als hetzelfde als dood vlees. Beide meningen zijn gebaseerd op overleveringen van de Sahabah. De eerste groep stelt dat de Sahabah de kaas van de zoroastriërs plachten te eten, terwijl de tweede groep stelt dat de Sahabah plachten te eten wat zij dachten dat de kaas van de christenen was. Wat deze kwestie betreft, moet de volger (gewone moslim) een ‘alim volgen die hem adviseert één van deze twee meningen te volgen.”

Ibn Taymiyyah, al-Fatawa (35/154)

Voor meer informatie over halal en haram voedsel, zie deze categorie: Voedsel en voeding.

En Allah weet het het beste.