Antwoord

Volgens de sharia komt een transactie tot stand wanneer er een aanbod [van goederen of diensten] is en dit wordt aanvaard, binnen het kader van de shar‘i voorwaarden en bij afwezigheid van iets dat de transactie ongeldig zou maken. Een voorbeeld hiervan bij een verkoop is wanneer de verkoper zegt: “Ik verkoop dit aan jou”, en de koper zegt: “Ik ga akkoord.” Er hebben zich grote ontwikkelingen voorgedaan op het gebied van communicatie, die nu op grote schaal worden gebruikt om financiële handelingen en transacties te versnellen. Dit moeten wij in acht nemen, terwijl wij ook rekening houden met wat de fuqahaa hebben gezegd over het verrichten van transacties via brieven, schriftelijk, door middel van gebaren of via tussenpersonen. Zij hebben ook vastgesteld dat transacties behoren plaats te vinden tussen twee partijen die in dezelfde plaats aanwezig zijn, met uitzondering van testamenten, de aanstelling van executeurs en het geven van volmacht; het aanbod en de aanvaarding moeten beide betrekking hebben op hetzelfde object en dezelfde prijs; er mag geen uitdrukking of aanwijzing zijn dat één van beide partijen zich van de overeenkomst afwendt; en de aanvaarding van een aanbod mag niet worden uitgesteld voorbij de tijdsduur die volgens de gewoonte als aanvaardbaar wordt beschouwd.

In het licht van het bovenstaande hebben de fuqahaa het volgende vastgesteld:

1. Als de transactie wordt verricht tussen twee partijen die niet op dezelfde plaats aanwezig zijn, waarbij de één de ander niet daadwerkelijk kan zien of zijn stem kan horen, en het enige communicatiemiddel tussen hen schriftelijk is, per post, of door het sturen van een boodschapper—en dit geldt ook voor telegrammen, telexen, faxen en computerschermen—dan is de transactie voltooid wanneer het aanbod de beoogde koper bereikt en hij ermee instemt.
2. Als de transactie gelijktijdig wordt opgesteld tussen twee partijen die zich op verschillende locaties bevinden—wat van toepassing is op telefoons en draadloze communicatie—dan wordt het contract tussen hen beschouwd als een contract dat is opgesteld tussen twee partijen die op dezelfde plaats aanwezig zijn. In dat geval gelden de basisregels zoals vermeld door de fuqahaa en waarnaar in al-Deebaajah wordt verwezen.
3. Als de verkoper via deze communicatiemiddelen een aanbod doet dat beperkt is in tijd, dan is hij daaraan gebonden gedurende die periode en kan hij er niet op terugkomen.
4. De hierboven genoemde regels omvatten geen nikaah (huwelijkscontracten), vanwege de vereiste van twee getuigen bij nikaah; noch ruilhandel, omdat er een daadwerkelijke uitwisseling van goederen of diensten moet plaatsvinden; noch vooruitkoop, omdat dit een contante aanbetaling vereist.
5. In gevallen waarin er een mogelijkheid is van vervalsing, fraude of vergissing, dient men terug te grijpen op de algemene regels met betrekking tot het vaststellen van bewijs.

En Allah weet het het beste.