Antwoord

De Profeet ﷺ placht zijn handen op te heffen bij takbīrat al-iḥrām (de takbīr aan het begin van het gebed), soms terwijl hij de takbīr uitsprak, soms erna en soms ervoor. (al-Bukhārī en an-Nasā’ī)

Wanneer hij klaar was met het reciteren van de Koran, pauzeerde hij even, daarna hief hij zijn handen op, sprak de takbīr uit en ging in rukū‘.

(Ṣifat Ṣalāt an-Nabī ﷺ, p. 128).

Hij placht zijn handen op te heffen wanneer hij opstond uit rukū‘

(overgeleverd door al-Bukhārī en Muslim), en dit opheffen van de handen is mutawātir (overgeleverd door zó velen van zó velen dat het ondenkbaar is dat zij allen zouden hebben afgesproken om te liegen). Dit is de mening van de meerderheid van de geleerden en van sommige Hanafieten. (Ṣifat Ṣalāt an-Nabī ﷺ van al-Albānī, p. 136).

De Profeet ﷺ placht de takbīr uit te spreken wanneer hij opstond voor de derde rak‘ah

(overgeleverd door al-Bukhārī en Muslim), en soms hief hij zijn handen op wanneer hij deze takbīr uitsprak. (al-Bukhārī en Abū Dāwūd). (Ṣifat Ṣalāt an-Nabī ﷺ, p. 177).

Het opheffen van de handen in het gebed was een bekende praktijk onder de metgezellen van de Profeet ﷺ. Imām al-Bukhārī zei: “Al-Ḥasan en Ḥumayd ibn Hilāl zeiden: ‘De metgezellen van de Boodschapper van Allah ﷺ hieven allemaal hun handen op, zonder uitzondering.’”

(Juz’ raf‘ al-yadayn, p. 26, ma‘a jilā’ al-‘aynayn).

Ibn al-Qayyim zei: “Kijk naar de praktijk in de tijd van de Profeet ﷺ, en de Ṣaḥābah na hem. Zij plachten hun handen op te heffen in het gebed bij het verrichten van rukū‘ en wanneer zij weer opstonden. En in de tijd van de Ṣaḥābah: als ‘Abd-Allah ibn ‘Umar iemand zag die zijn handen niet ophief in het gebed, dan gooide hij een steen naar hem. [volgende zin is onduidelijk].”

(I‘lām al-Muwaqqi‘īn, 2/376).

Dus wat in de Sunnah is bevestigd met betrekking tot het opheffen van de handen in het gebed, is dat zij op vier momenten in het gebed opgeheven worden: bij het uitspreken van takbīrat al-iḥrām, bij het verrichten van rukū‘, bij het opstaan uit rukū‘, en na het opstaan vanuit de eerste tashahhud.

En Allah weet het het beste.